Τί είναι αυτό...

...που με κάνει να "κουρεύομαι" με τ' αρνιά;

Επικίνδυνη άγνοια..., στενάχωρη γνώση

Δεν ξέρει τι μπορώ να του κάνω ...

Να τον προστατεύσω; Θα συνεχίσει να μου ζαλίζει τ' αρχίδια!

Να τον καταστρέψω; Θα έχω τύψεις!

Έξω από το "κουτί"

Προσπαθώντας να σκεφτώ έξω από το κουτί (Escher), διαβάζοντας το "ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΙΧΩΣ ΧΡΟΝΟ" (εκδοσεις Τραυλός),
σας εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

COGITO, αλλά πώς;

Με αφορμή τον Χοιροβοσκό και την μανιασμένη "άρνηση" του blogger να μ' αφήσει να σχολιάσω στην ωραία κουβέντα που ξεκίνησε με αφορμή τον "Καρτεσιανό" ΑΡΚΑ, έρχομαι από εδώ να προσθέσω:

Αν αρκεί μόνο να σκέφτομαι για να υπάρχω, έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος που σκέφτομαι για το πώς υπάρχω.

Ας δούμε για παράδειγμα την εναλλάσσουσα σειρά (επαγγελματική διαστροφή...)

1-1+1-1+1-1+...

Αν την σκεφτείς (1-1)+(1-1)+(1-1)+... δείχνει το 0,
αν όμως την σκεφτείς 1+(-1+1)+(-1+1)+... δείχνει το 1!

Αν θέλεις δεν υπάρχει τίποτα, αλλιώς υπάρχουν όλα!
Αν θέλεις είναι όλα καλά, αν δεν θέλεις όχι...

Εδώ βλέπω εγώ την ελεύθερη βούληση!

κλασσική περίπτωση

Ξεκίνησε την ζωή του στη «μέγκενη».

Μάνα σαφέστατα πιεστική. Σαν αυτές, που τους κατέστρεψε τη φυσιολογική ανάπτυξη της προσωπικότητας ο φεμινισμός της 10-ετίας του ’60. Που μάθανε 5 κολλυβογράμματα για να μην υστερούν των ανδρών. Μπορεί κι’ ο μπαμπάς της να ‘θελε αγόρι. Ποιος ξέρει…

Με τι απίστευτη αντίφαση μεγαλώνουν οι γυναίκες αυτές τους γιους! Είναι το όνειρό τους, το καμάρι τους και είναι άντρες! Για να τους αποδεχτούν, πρέπει τα φουκαριάρικα να γίνουν προσωπικότητες τέτοιου «βεληνεκούς», που ο άρρωστος φεμινισμός και η μεγαλομανία τους να καταθέτει τα όπλα! Να μπορούν οι ίδιες να δικαιώνονται ως οι μητέρες του «σπουδαίου» και όχι απλά ενός αγοριού.

Άντε να εντυπωσιάσει κανείς μια τέτοια μάνα… Παλεύει, κάνει «παπάδες», κάνει διδακτορικά, μεταδιδακτορικά, απαγγέλλει τον Λαρούς απ’ έξω και το κυριώτερο δεν προλαβαίνει μέσα στον πανικό να ξεπεράσει τον μπαμπά! Να ανδρωθεί.

Κλειδώνεται στον εαυτό του. Θυμώνει. Πεισμώνει. Είναι ανικανοποίητος. Δεν χαλαρώνει στιγμή. Πρέπει να ξεχωρίσει. Κι’ επειδή δεν τα καταφέρνει, γιατί θα ‘πρεπε άλλωστε, μετατρέπεται σε κακομαθημένο αντιρρησία. Ναι εσύ; Όχι εγώ. Πάνω εσύ; Κάτω εγώ. Και πέφτει στον φαύλο κύκλο. Με την συμπεριφορά του στέκεται ο ίδιος εμπόδιο στη μύχια φιλοδοξία του. Την άνευ όρων κοινωνική αποδοχή.

Θα ‘ναι τυχερός αν βρεθεί ένας φίλος, να τον «ταρακουνήσει», να σκεφτεί. Το πιο απλό απ’ όσα σκέφτηκε μέχρι στιγμής.

«Αν χαλιέμαι μ’ όλα αυτά, πρέπει ν’ αλλάξω ζωή!»

Γιατί όταν θα ‘ρθει η στιγμή να καταλάβει, ότι έχει χάσει σ’ ένα άρρωστο δονκιχωτισμό, σε μια ξένη φαντασίωση, την ουσία της ζωής, μπορεί να ‘ναι αργά ν’ αλλάξει.

Νοσταλγία

Αν ο χρόνος είναι γραμμικός

αν έχει μπροστά και πίσω

γιατί ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΜΕ το μέλλον;

Μικροψυχία

Δεν λέω να ζεις μέσα από το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το μπάντμινγκτον, ...

Δεν είναι μπάσκετ η ζωή.

Δεν είναι όμως και ζωή το ανάποδο.

Λίγοι δεν χάρηκαν για την νίκη της Εθνικής! Λίγοι περισσότεροι τους δικαιολογούν, σημειώνοντας όμως ότι δεν πρέπει να μιζεριάζουμε...

Είναι κλασσική συμπεριφορά αυτή! Πρίν τη μεταπολίτευση (τί θυμάμαι τώρα...) ήταν απόρροια ψευδοκοσμοπολιτισμού. Μετά ήταν η ψευτοκουλτούρα και ο έντονος "κοινωνικός προβληματισμός".

Ε, λοιπόν όχι! Δεν είναι μίζερη αυτή η συμπεριφορά!

Είναι απλά και αναντίρρητα ΜΙΚΡΟΨΥΧΗ...


Και εδώ θα δώσω εύσημα (από τις λίγες φορές που το κάνω) στην "πιτσιρικαρία". Καταλαβαίνει το μεγαλείο της επιτυχίας και το χαίρεται!

Χίμαιρες...

...we are chimeras built from the DNA of eukaryotes, bacteria, and viruses, all mixed together through a natural version of genetic engineering.

Inteligent design?

ή μήπως

Είσ' αρρώστια μου
μεσ' τα στήθια μου
και πως να σε βγάλω

ΥΓ. Σιγά μη σας αφήσω, να γράφετε μόνο εσείς τραγούδια

Ηγετική ομάδα

... του ΝΑιτισμού που κυβερνά τον πλανήτη.

Δέν μπορώ να αποκαλύψω τίποτα άλλο!

ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ να υπερευλογηθώ!

Οντολογική απόδειξη

Σας βλέπω λίγο «σφιγμένους»…
Σας έρχεται δύσκολο να δεχτείτε ότι το ΝΑ υπάρχει!

Κι’ όμως!  

Ποιος δεν αισθάνθηκε «μουντζωμένος» έστω και μια φορά στη ζωή του;  

Ποιος δεν έχει πει έστω και μια φορά, «κάθε πέρσι και καλύτερα»;

Ποιος δεν αναρωτήθηκε, «στο πηγάδι κατούρησα ρε γαμώτο;»

Ποιος δεν σκέφθηκε, «τι αμαρτίες πληρώνω;»


Ποιος αμφισβητεί την αρχή της εντροπίας;

Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα απόλυτα λογικό Ον, που δίνει στην ζωή μια λογική συνέπεια.  Υπάρχει άλλη οντολογική ερμηνεία του κόσμου που να το πετυχαίνει;

Επειδή όμως είστε άπιστοι Θωμάδες, θα αποδείξω την ύπαρξή Του.
Μπορώ να το κάνω γιατί η λογικότητά Του, μου το επιτρέπει!  Δεν στηρίζεται το ΝΑ σε καμία εξ’ αποκαλύψεως αλήθεια.
Όπως ακριβώς θα περίμενε ο καθένας από το υπέρτατο Ον!
Η ουσία Του είναι, όπως θα δείτε, αυτονόητη  και αναντίρρητη.

Απόδειξη:

1. Το ΝΑ γίνεται αντιληπτό σαν ένα Ον, που είναι λογικά συνεπές.Αν κάτι είναι αληθές ή ψευδές, το ΝΑ (πραγματικό ή φανταστικό) θα το ήξερε.
2. Όλα τα λογικά όντα πιστεύουν στην ύπαρξή τους.Για παράδειγμα ο Καραγκιόζης πιστεύει στην ύπαρξή του, διότι σκέφτεται άρα υπάρχει.  Μάλιστα γίνεται αντιληπτός κατ’ αυτόν τον τρόπο.  Απλά κάνει λάθος ότι υπάρχει.
3. Αν το ΝΑ δεν υπήρχε, τότε λόγω του 1 θα το ήξερε.  Αλλά τότε έρχεται σε αντίφαση με το 2.
Άρα το ΝΑ υπάρχει

Και σας έχω και άλλα καλά νέα τώρα πια που δεχτήκατε τη «φώτιση»!

Δεν υπάρχει βάπτιση!  Όλοι δεχθήκαμε την θεία δωρεά (φάσκελο) την στιγμή της Δημιουργίας!

Εκτελούνται και γάμοι χωρίς ιερωμένο.  Άλλωστε δεν υπάρχουν ιερείς σ’ αυτήν την τόσο δίκαιη και δημοκρατική θρησκεία.  Ακούς estarian και τα υπόλοιπα παλιόπαιδα;  
Την ευλογία την δίνουν οι παρευρισκόμενοι όπως φαίνεται και στο παρακάτω στιγμιότυπο από γάμο στην εξοχή, αποκαλύπτοντας όλη την ουσία του Μυστηρίου.



Κατά την ίδια λογική στην μεγάλη μας χώρα, είτε το ξέρουν είτε όχι, το 100% είναι ΝΑ-ίτες.  Φαίνεται και στους δρόμους καθημερινά…

Το κακό είναι ότι έχει δημιουργηθεί ήδη σέχτα.  Οι ακόλουθοι του ΟΡΣΕ.
Το τομάρι ο αδελφός μου…

Αλλά γι’ αυτά μια άλλη φορά.

Αμπελοφιλοσοφία #1

Είναι νομίζω κοινός τόπος, ότι κάθε ιδέα (προσοχή! όχι διαπίστωση) ότι κάθε ιδέα φέρει μέσα της το σπέρμα κάποιας προηγούμενης της.  

Έχουμε όμως ανάγκη να αρχίσουμε από κάπου.  Να υπάρχει κάποια αρχική!  Αυτή θα πρέπει να κόβει το λώρο!  Να προστάζει!

Άλλος είπε
Γενηθήτω το φως

Άλλος
Έστω χ τέτοιο ώστε χ=χ

Πτώση;  Προστακτική!

Όλες οι άλλες που ακολουθούν (προσέξτε το) είναι στην υποτακτική!
Ας κάνουμε, να πούμε, να, ας, …

Μην ξεχνάμε όμως και την κομψότητα!  Και την αφαιρετικότητα!  Όσο πιο πρωτογενής είναι η ιδέα, τόσο πιο minimal θα είναι…


Πρόταση για πρωτογενή ιδέα:


ΝΑ!

Με συνοδευτικό φάσκελο!


Ας μην γκρινιάζουμε λοιπόν!  Είναι θέμα λογικής συνέπειας…

Ευθύνη

Για άλλη μια φορά φτάσαμε στο ερώτημα:

Που σταματάει το αίσθημα της ευθύνης και αρχίζει η τάση αυτοκαταστροφής;

Για άλλη μια φορά απάντησα:

Αν έχεις "ψυχή",

ΠΟΥΘΕΝΑ





Και πως το αντέχεις;




Η "ψυχούλα" σου το ξέρει

Πώς το λέν;

Πώς το λέει η ψυχολογία, όταν κάποιος ταυτίζει 100% την προσωπικότητά του με κάποιον ή κάτι άλλο;

Και «καπάκι» έχει και σύνδρομο καταδίωξης;

Ε, τότε έτσι θα λέει κι’ όταν κάποιος χρησιμοποιεί εκφράσεις:

• Φέτος έχω την καλύτερη ομάδα


• Πίσω είμαι λίγο αδύνατος!  Χρειάζομαι ένα αμυντικό χαφ


• Στην Ευρώπη φέτος θα σκίσω!  Πάω για την κούπα!


• Τι να μου πει ο (γαύρος ή βάζελος ή χανούμι κλπ.)  Τον έχω σκίσει τόσες φορές και μυαλό δεν βάζει

Αν νομίζει ο Ντέμης και όποιος άλλος ότι θα κτυπήσουν τη βία στα γήπεδα - που θα αυξηθεί – θα τον προτείνω για Nobel στην (ψυχ)ιατρική!

Φαύλος Κύκλος

Είκοσι και χρονάκια με την κιμωλία (και τον μαρκαδόρο) στο χέρι, από το επίπεδο του Δημοτικού μέχρι Μεταπτυχιακά. Ενταύθα και στην Εσπερία. Ακόμη και στο στρατό με κυνήγαγε το δασκαλίκι. Εκπαιδευτής λέει στα ορύγματα και στην παραλλαγή στη Σχολή ΜΧ (τότε που έχανες 12 κιλά σε ένα δίμηνο με καθημερινή δίαιτα 7000 μετρημένων θερμίδων - τι χρόνια…).
Η άποψή μου για την Παιδεία ξεκίνησε ρομαντική και «φυσικά» κατέληξε «γάμστα».

Η εντροπία…

Μερικές λέξεις και φράσεις που χάσανε στη συνείδησή μου το νόημά τους (και μ’ ενοχλούν καμιά φορά, ειδικά όταν τις ακούω από ξετσίπωτα και ανίκανα χείλη συναδέλφων) είναι (χωρίς κάποια ιδιαίτερη διάταξη):

• τα παιδιά μου
• οι φοιτητές μου
• δάσκαλε
• επιστήμων
• δόκτωρ
• εξετάσεις
• πέρασα-κόπηκα
• διάλεξη
• παιδαγωγικό-αντιπαιδαγωγικό
• σπουδάζω
• στόχος ζωής
• εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
• αξιολόγηση
• αγωγή

Δάσκαλοι και μαθητές, ένας ατέλειωτος πολτός χωρίς όραμα και διάθεση θεραπείας της γνώσης.

Ανύπαρκτα κριτήρια (αμφίδρομων) επιλογών.

Εκπαιδευτικά αντικείμενα που ο Θεός ξέρει (σχήμα λόγου) από πού και γιατί ξεφύτρωσαν.

Το σημαντικό και το τιποτένιο σφιχταγκαλιασμένα. Να μην μπορεί κανείς να τα ξεχωρίσει. Έτσι δεν είναι άλλωστε και για τα υπόλοιπα της ζωής μας πράγματα;



Χθες όμως σε μια «αποφοίτηση», ο φαύλος κύκλος της εκπαίδευσης, μου εμφανίστηκε και μου ‘κλεισε το μάτι άλλη μια φορά. Εικοσάρηδες, αδιάφοροι μέχρι την προηγουμένη για κάθε τι που:

• απαιτεί πνευματική προσπάθεια μεγαλύτερη της πέμπτης Δημοτικού
• δεν έχει σχέση με ηλεκτρονικά gadgets
• δεν έχει σχέση με την μόδα
• δεν εξαργυρώνεται «χθες»

με τρεμάμενα χέρια και μάγουλα παρελάμβαναν τα «πτυχία» τους!

Κάτι έχουν λοιπόν μέσα τους!
Και τους βοηθάμε όλοι να το θάψουν βαθιά! Και γρήγορα!

ΚΡΙΜΑ!

Η σταγόνα...

Ότι κι' αν κάνεις...

Όσο κι' αν προσπαθήσεις...

η τελευταία σταγόνα θα πέσει στο ΣΩΒΡΑΚΟ!

Τα φεγγάρια... (Θ ΙΙΙ)

Η Χλόη ήταν μια «τρελή» μικρή χρόνια πριν, όταν έκλεβε καρδιές με το κιλό… Τσαχπίνα, ναζιάρα, ξανθιά, με σάρκα που έλαμπε από μακριά. Μπουκιά και συγχώριο… Το μίνι μέχρι τον αφαλό, πισινάκι ατίθασο και όλο πέρα δώθε, πόδι λαμπάδα, στηθάκι στητό και σε θέα. Κι’ από μυαλό; Διάολος μεταμορφωμένος. Το ματάκι τσακίρικο και γελαστό, σου `κοβε την ανάσα.

Ο μπαμπάς και η μαμά, «κομιλφό» που λένε και στα φραντσέζικα σαλόνια. Μη ετούτο, μη εκείνο. Που πάς, τι κάνεις, με ποιόν ήσουν και τα λοιπά. Νοικοκυρεμένα πράγματα. Tρέμανε οι άνθρωποι με τη "ζαργάνα" που μεγαλώνανε.

Για κάποιο λόγο που ποτέ κανείς δεν έμαθε, η Χλόη ήθελε να «αποδείξει» πράγματα. Έβλεπε τον κόσμο "ανοιχτό" μπροστά της και τον ήθελε δικό της.

Κι’ όπως ήταν μικρή, δεν σκεφτόταν ποτέ τι θα τον κάνει έτσι και τα καταφέρει…

Από βυζανιάρικο κατάλαβε ότι τα αγοράκια ήταν του χεριού της.

Μόνο που η καρδιά της δεν ήταν. Αυτό δεν το ‘ξερε. Θα το μάθαινε σιγά-σιγά όπως όλοι.

Της Χλόης όμως θα της στοίχιζε. Γιατί είπαμε ότι ήθελε τον κόσμο. Ενώ οι καρδιές τον έχουν συνηθέστατα χεσμένο.

Ανάμεσα στα θύματά της ήταν κι' ο μικρός Άλκης, που κατά πως λέγανε τα κοριτσάκια της εποχής ήταν «ωραίο παιδί». Ο πιτσιρίκος με το που δοκίμασε το μέλι κι' έπιασε λίγο βυζάκι, ήρθε κι' έδεσε. Ονειροπόλος και νταλκαδιάρης, σκεφτόταν διαρκώς τη Χλόη. Η μικρή στην αρχή το "παιξε" όπως τόσες φορές είχε προβάρει μέχρι τότε. "Μου αρέσεις" και τέτοια, αλλά "δεν μπορώ". Του "τριβόταν" όμως. Κι' ο Άλκης ήταν επίμονος. Πόσο ν' αντέξει το κοριτσάκι; Του 'κατσε. Και φαίνεται ότι της άρεσε... Άλλωστε, τα κοριτσάκια δεν είχαν άδικο να δοκιμάζουν "τα νυχάκια τους" στον Άλκη...

Έτσι γευόντουσαν για μερικά χρόνια, ότι μπορεί να δώσει ένας μεγάλος έρωτας της νιότης. Κι' ήταν οι δυο τους τόσο όμορφοι και φρέσκοι! Όταν περπατούσαν αγκαλιά τους ζήλευαν οι νιές κι' οι καλοπερασμένες γριές τους "έφτυναν" να μην τους πιάνει το "κακό" το μάτι.

Λένε πως η ζωή είναι απρόβλεπτη, μα μερικά πράγματα κάνουν τον κύκλο τους. Και η Χλόη άρχισε να γίνεται γυναίκα.

Και οι γυναίκες όταν βαραίνουν τα στήθια και ωριμάζουν τα λαγόνια, κάνουν σχέδια. Γι' αυτές και για τους άλλους.

Κι' αλλοίμονο στον Άλκη αν δεν ταιριάζει μ' αυτά. Σιγά-σιγά ξεθωριάζει… Κι΄ έρχεται κάποια στιγμή, αν δεν προκύψει κάποιο απρόοπτο, που γίνεται εύκολο να «σχολάσει».

Έτσι κι΄ έγινε. Αντί να ζήσει τη ζωή της, η μικρή άρχιζε να την «κτίζει». Αυτά βλέπουν και ακούνε τα κορίτσια, αυτά κάνουν. Βρήκε τον «κατάλληλο», τον παντρεύτηκε, έκανε κανά δυο παιδιά, το ‘ριξε και στην καριέρα. Και προχώραγε και την θαυμάζανε.

Μα σε κάτι φεγγάρια μεγάλα, οι καρδιές που είπαμε ότι τον κόσμο τον έχουνε χεσμένο, γεμίζουν αμφιβολίες και παράπονα. Και θυμούνται κι’ αναρωτιούνται.

Και μπερδεύονταν η Χλόη. Μα «ευτυχώς» για μια βραδιά μόνο. Γιατί όπως μέτραγε τα φεγγάρια που είχε να ζήσει, τα ‘βρισκε πολλά. Μπορούσε να ξοδέψει και μερικά για το «ταξίδι» της.

Η πλάκα είναι, ότι οι υποσχέσεις των ταξιδιωτικών προορισμών δεν λένε ποτέ όλη την αλήθεια…

Πέρασαν πολλά φεγγάρια... Οι ρυτίδες δεν ήρθαν μόνες τους. Κουβάλαγαν μαζί τους και μια ανατροπή.
Τα σημαντικά έγιναν τιποτένια.
Και τα άλλα τα μικρά, σπουδαία!
Κι' "άπιαστα" πλέον.

Δυστυχώς οι ρυτίδες δεν συνοδεύονταν απ΄τη σοφία. Μόνο από την πίκρα και την απογοήτευση.

Τότε ήταν, που η Χλόη κατηγόρησε για πρώτη φορά τον Άλκη.


Έπρεπε να είχε καταλάβει και να προβλέψει...

Αρρενωπότητα 1

Ισχυρίστηκα σε προηγούμενο post ότι η αρρενωπότητα (όχι η τεστοστερόνη) είναι συνυφασμένη με την εκπαίδευση και την μύηση. Για να το τεκμηριώσω χωρίς κοινωνιολογικές αναφορές και άλλα βαρετά, ακολουθήστε με παρακαλώ στην εξής διαδικασία:

Παίρνουμε τον Νικηταρά

1. Του κόβουμε το μουστάκι

Μάνι-μάνι μια «ιστορική» σημειολογική διαφορά από το άλλο φύλο εξαφανίζεται. Αλλά όταν εξαφανίζεται το σημείο, οι νεώτεροι - όχι οι παλαιότεροι που έφερναν το βάρος σημειολόγησης - χάνουν την ευκαιρία αναφοράς στο σύνολο των ιδιοτήτων που κουβάλαγε και σιγά-σιγά τις ξεχνούν.
Άντε τώρα πια
να «φας τα μουστάκια σου» με κάποιον,
να ντραπείς «τα μουστάκια σου» αν φερθείς «πούστικα»,
να σεβαστείς το «μουστάκι σου» αν σε προσβάλει κάτι,
να αναλάβεις ευθύνη διότι δεν είσαι πια «αμούστακος»,
να ξεφύγεις απ’ τη μαμά σου μια και έχεις «μουστάκια» πια…


2. Του αφαιρούμε τ’ άρματα

Θα μου πεις καλά τώρα… Εξηγούμαι.
Του παίρνεις την ευθύνη και την υποχρέωση υπεράσπισης των «πάτριων και των ιερών». Το να πάς φαντάρος πια κατάντησε μαλακία. Συμφωνώ κι’ εγώ (ο 29-μηνος). Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα πλέον. Τώρα, η ηγεσία σου (αν πάει στρατό κανά μήνα) παλεύει να γίνεις «ομοτράπεζος» αν όχι «παρακοιμώμενος» με αυτόν που σε επιβουλεύεται μπας και σε λυπηθεί.
Του παίρνεις την παράδοση και παραλαβή της «οικογενειακής τιμής» από πατέρα σε γιο.
Του αποστερείς την δυνατότητα να «τιμήσει τ’ άρματα του».
Του αποστερείς την υποχρέωση να «σεβαστεί τ’ άρματα του».


3. Του αποτριχώνεις(!) το δασύτριχο στέρνο

Άντε να τώρα να μιμηθεί τον Οδ. Αντρούτσο, να σκίσει το πουκάμισο, να δείξει τα τρυφερά του στήθια και να πει στον Τουρκαλβανό «χτύπα ρε». Το πολύ – πολύ να βρεθούν σε καμιά ντιβανοκασέλα με βελούδινες χειροπέδες και μαστίγια…


4. Δεν τον αποκαλείς ποτέ ξανά «παλικάρι», «λεβέντη», «καπετάνιο»

Τώρα μόνο τα κορίτσια είναι «αντράκια»


5. Του παίρνεις την περηφάνια και το «όραμα» από το βλέμμα και την στάση

Και την αντικαθιστάς με την λαγνεία και τη νωχέλεια


6. Του αλλάζεις τη χροιά της φωνής
σε στυλ Μπιμπίλα άντε «στη χειρότερη» Βαλιανάτου


7. Του βγάζεις την «αγριάδα»
από το βλέμμα, το πρόσωπο, τα χέρια, τα μαλλιά

Τον φορτώνεις κρέμες νυκτός,
του κάνεις ένα whitening στα δοντάκια,
ένα μανικιούρ-πεντικιούρ,
κανένα tattoo στο γοφό (όχι στο μπράτσο),
του βάζεις ζελεδάκι στο μαλλί αφού του κάνεις και ανταύγειες,
του φοράς ένα κοντοπαντέλονο

και παίρνεις ...



την ΝΙΚΙΤΑ!

ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ ΙΙ

Λοιπόν,...
σήμερα που είμαι και λίγο κακιωμένος πάμε "ανάποδα"!

Δεν ειναι Θ:

1. η μίμηση (ας είναι σπουδαία και τελεία...) της "ανδρικής" μαγκιάς.
Δεν έχω ακούσει κανέναν, να εκθειάζει την Θ μιας γυναίκας, επειδή είναι τσαμπουκαλού! Ή οτι χορεύει "γαμώ τις ζεϊμπεκιές". Άλλωστε, ποτέ μου δεν διέκρινα την αναγκαιότητα μιας τέτοιας μίμησης!
2. "το νιαούρισμα"
3. η αγένεια
Για την ακρίβεια είναι ακριβώς το αντίθετο!
4. καταφύγιο ανικανότητας και παλιοχαραχτήρα
όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο J95
5. η κραυγαλέα κακογουστιά
τόσο συνηθισμένη τελευταία. Απλότητα κορίτσιααα... Το καρναβάλι είναι μιά Κυριακή το χρόνο!
6. η αντιδιαστολή με το "αρσενικό"
το οποίο ορίζεται πάντα "a posteriori" και κάθε φορά διαφορετικά βεβαίως, για να τονίσει την διαφορά. Μια διαφορά που θα πρέπει να είναι άμεση και προφανής "a priori".
7. "free pass" για τη ζωή!
Όλοι νομίζω το καταλαβαίνουμε αυτό!
8. "αξεσουάρ"
να το φοράμε όποτε μας αρέσει... "Σήμερα αισθάνομαι γυναίκα" και πρέπει να πέσετε όλοι "ξεροί", ενώ άλλες φορές όχι τόσο και πρέπει να με αντιμετωπίζετε ανάλογα!


Και άλλα "ων ουκ έστι αριθμός" για τα οποία θα "τριτώσει" το "κακό"...

ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ Ι

Σαν επίδοξος απόγονος του «πονηρού γέρου» (του Ευκλείδη ντε!), αλλά και σαν τυραννισμένο αρσενικό καταλαβαίνω - παρακαλώ να συμφωνήσουμε σ’ αυτό - ότι η ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ (από τούδε θα αναφέρεται ως Θ) δεν μπορεί να ορισθεί με ευθύ τρόπο. Είναι ονειρικό ζητούμενο (γι’ αυτό και το post εδώ…) που μόνο με πλαγιοσκοπήσεις της μορφής:
«δύο σημεία ορίζουν μια ευθεία» (αλλά για το σημείο γαργάρα…)
μπορεί κανείς να την αντιμετωπίσει.
Το έναυσμα το έδωσε η Andrea Zax, όταν σε κάποιο από τα πολυάριθμα (!) προηγούμενα posts μου ρωτούσε:
«Γιατί να αρέσει σε έναν άντρα η Νικόλ Κίντμαν; Διαφωτίστε με»

Φυσικά, μην περιμένετε συντρόφισσες και σύντροφοι, ότι θα σας προσφέρω την αλήθεια και σεις ανάλογα με τον σεξουαλικό σας προσδιορισμό θα την εκμεταλλευθείτε! Ο γράφων δηλώνει σχεδόν πλήρη άγνοια επί του θέματος, παρ’ ότι το μελετώ αδιάκοπα, όπως υποσχέθηκα, εδώ και τρεις μέρες φίλτατε estarian.

Ενώ λοιπόν είχα ετοιμασθεί για εμβριθή ανάλυση, παράθεση λημμάτων, quotations κλπ., αντιλήφθηκα ότι και άλλοι παλαιότεροι σοφοί είναι ομοίως αδαείς! Ειδικά οι σοφοί που συνήθως δεν «πηδάνε»… Παρά ταύτα δικαιούνται άποψης γι’ αυτή τη «φυσική δύναμη» όπως όλοι! Προσκαλώ λοιπό όλο blogo-λόϊ που θα περάσει απ’ το φτωχικό μου το επόμενο διάστημα, να συνεισφέρει με απόψεις που θα παρουσιάζονται front page! Σύμφωνες ή αντικρουόμενες μεταξύ τους. Έτσι με ομαδική δουλειά ίσως καταλήξουμε κάπου! Κυρίως να βοηθήσουμε τα κορίτσια που τα ‘χουν παίξει στο ψάξιμο τώρα τελευταία… Με αποτέλεσμα, γιατί αυτά τα πράγματα είναι ετερο-προσδιοριζόμενα, να τα ‘χουν παίξει και τα αγόρια!

Ξεκινάω πρώτος για να «σπάσω» τις ντροπές.

1. η Θ είναι «κατάσταση»
Σε αντίθεση με την αρρενωπότητα που σε όλες τις κουλτούρες δείχνει να είναι συνυφασμένη με εκπαίδευση και μύηση. Τώρα, θα μου πεις οι γριές; I rest my case!
2. η Θ «ανθίζει»
προσοχή δεν καλλιεργείται αλλά απαιτεί ως έδαφος την αρρενωπότητα!
3. η Θ είναι «ζωντάνια»
«ζωντάνια» δεν σημαίνει «παρτσακλισμός»
4. η Θ «τρέφεται» από την τσαχπινιά.
Σε κάποιες πρώτες τιμές είναι ευθέως ανάλογα μεγέθη
5. η Θ είναι «απαλή»
6. η Θ «ανακουφίζει»
7. η Θ είναι «δεκτική»
8. η Θ είναι «ντροπαλή»
Δεν θυμάμαι ποιος παλιός Έλλην ποιητής έλεγε ότι «η αιδημοσύνη στα μάγουλα μιας κοπέλας είναι το μεγαλύτερο στολίδι της»
9. η Θ είναι μυστικοπαθής
10. η Θ είναι «διάφανη»
έτσι για να φανεί η αντιφατικότητα της κατάστασης.
11. η Θ είναι «δροσερή»
12. η Θ είναι σαγηνευτική
13. η Θ είναι «ευέλικτη»
14. η Θ είναι «κίνητρο»
και για τα δύο φύλα
15. Θ και σάρκα είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
Πόρισμα: Θ και έρωτας είναι ξαδέλφια
16. η Θ είναι «απαιτητική»
17. η Θ είναι «έξυπνη»
18. η Θ δεν είναι απαραίτητα «λογική»
19. η Θ ασχολείται κυρίως με την Θ
Θ και μετα-Θ είναι μια θεωρία, για να ενισχυθεί το 17 και το 18. Βέβαια και η αρρενωπότητα ασχολείται με την Θ. Όλοι με τη Θ ασχολούνται. Του φαινομένου αυτού έχω δώσει την δόκιμη ονομασία
«υστερικός μουνοκεντρισμός»
20. η Θ αποτελεί «συμπαγοποίηση ενός σημείου»
μην «ψαρώνετε»και εξηγούμαι. Κάθε ακολουθία ιδεών έχει τελικά οριακό σημείο το οποίο συνήθως είναι η φράση:
«γιατί είμαι γυναίκα»
«γυναίκα είναι μωρέ»
«αν ήσουν γυναίκα θα καταλάβαινες»

Σταματώ γιατί «φτιάχτηκα». Θα επανέλθω περιμένοντας τα δικά σας.