Φαίνεται ότι βλέπουμε πολλοί μαζί τα ίδια όνειρα..
Μια βολτίτσα έκανα στη blogsprere και ανακάλυψα ότι οι κάλιστοι βάλθηκαν να ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ηθελημένα ή άθελα τους το προηγούμενο post...
Σας παραπέμπω λοιπόν χωρίς η σειρά να παίζει ιδιαίτερο ρόλο.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΔΥΣΗ
Aριστερά, Φιλελευθερισμός και «Πολιτικώς Oρθόν»
Τι είναι ο νεοφιλελευθερισμός
Τα δύο τελευταία μέσω του :::OPEN:::
THANK YOU GUYS!
Πέμπτη, Ιουνίου 09, 2005
Τετάρτη, Ιουνίου 08, 2005
Υπερβατικότητα και Πολιτική
Έχω δυο φιλαράκια απ’ τα παλιά, που τα απασχολεί (όπως και μένα) η πολιτική. Περίεργοι άνθρωποι που δεν είναι εύκολο να τους κατατάξεις σε κάποιο «χώρο». Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι φταίνε οι «χώροι», γιατί χωρίς ορθολογική εξήγηση υιοθετούν θέσεις, που τις βαφτίζουν «πολιτικά ορθές» και επομένως εκτός κριτικής…!
Έχουμε «φάει» ώρες μαζί, συζητώντας για συστήματα και νομοτέλειες. Διαβάσαμε και μερικούς σοφούς από τα «δεξιά» κι’ από τ’ «αριστερά». Αποτέλεσμα; Χάλια μαύρα. Όλοι (ή σχεδόν όλοι) δίκιο φαίνεται να έχουν! Ανάλογα πού το πιάνεις και πού τ’ αφήνεις…
Ερώτηση: Τις πταίει;
Απάντηση: Η προσπάθεια λογικής προσέγγισης της πολιτικής!
Ανάλυση:
Η πολιτική, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι μια υπερβατική διαδικασία. Υποτίθεται ότι αποτελεί ένα σύνολο κανόνων, που αφορούν τα υποκείμενά της, τα οποία «αποφασίζουν» γι’ αυτή! Υποκείμενα και αντικείμενα εναλλάσσουν ρόλους ξεδιάντροπα. Είναι επόμενο, ότι θα πέσει σε παραδοξότητες. Δεδομένου ότι στις μέρες μας δεν είναι επιθυμητή η ελέω Θεού πολιτική (που θα μας απήλλασσε από τα παράδοξα), θα προσπαθήσω να δείξω μερικές τέτοιες αντιφάσεις, χωρίς να το «παραβαρύνω» το θέμα. Κινδυνεύω βέβαια (είμαι σίγουρος δηλαδή) να πέσω θύμα του ίδιου παραδόξου, μια και ως «αντικείμενο» εξετάζω «υποκειμενικά» το «υποκείμενο»! Θα ξεκινήσω με το επικρατούν σύστημα και θα συνεχίσω με τα άλλα σταδιακά! (είμαι και πολυγραφώτατος…) Να μην βγάλουν και τα ματάκια τους οι 2-3 που με παρακολουθούν!
Φιλελευθερισμός
Αναντίρρητα η «ελεύθερη αγορά» είναι λογική. Έχει ένα βασικό και ουσιαστικό κανόνα. Την μεγιστοποίηση του κέρδους. Η αναζήτηση του κέρδους δημιουργεί απασχόληση, κίνηση κεφαλαίων (άρα πολλαπλασιασμό τους), περισσότερο πλούτο κλπ. Αν βέβαια είναι ελεύθερη για όλους… χωρίς έξωθεν επιβαλλόμενες στρεβλώσεις.
Μπορεί να είναι όμως;
Παράδειγμα Αντίφασης 1
ΚΙΝΑ: Κρατικός (αν όχι δικτατορικο-πυρηνικός!) φιλελευθερισμός. Ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και ιδιωτική πρωτοβουλία όπου και όπως θέλει το κόμμα. Στρεβλώνει την παγκόσμια αγορά με την λεηλασία της όποιας πρωτογενούς ύλης, από το πετρέλαιο μέχρι τον χάλυβα και το τσιμέντο. Το χειμώνα μας βλέπω με μαγκάλι. Κρατική επιχορήγηση 100% για την δημιουργία επιχειρήσεων μεταπώλησης στην παγκοσμιοποιημένη (έ ρε γλέντια…) Δύση. Που απαγορεύει την επιδότηση των εγχώριων επιχειρηματιών. Παλεύει ο μπακάλης και ο αγρότης με την Κίνα ολάκερη!
Παράδειγμα Αντίφασης 2
Ελλάδα: Ελευθερία επενδύσεων και «προγράμματα» (να μια στρέβλωση μάνι-μάνι) μόνο για την «παρέα» που διοικεί και νέμεται την χώρα! Αθρόα εισαγωγή μεταναστών, όχι από συμπόνια ή περίσσευμα πλούτου αλλά για εκμετάλλευση. Όλων από λίγους! Trust (παρά τον νόμο) σε κάθε βήμα! Από το super market μέχρι τα media και τις κατασκευαστικές. Νομενκλατούρες, από την Πολιτική μέχρι τα Πανεπιστήμια! Οτε-τζήδες, Δεη-τζήδες, νταβατζήδες κλπ. Κλέφτες κι’ αστυνόμοι μια παρέα, αναρχικοί με υπουργούς, παπάδες με τσατσάδες. Κοινώς κράτος (ή κοινωνία αν προτιμάτε) δικαίου που το καθορίζουν πολλοί με γνώμονα το πώς θα παρανομήσουν! Αυτοαναιρούμενη υπόθεση.
Παράδειγμα Αντίφασης 3
EU: Ελευθερία διακίνησης προσώπων και αγαθών. Κοινό νόμισμα για ευκολία. Ωραία! Μόνο που κανείς από τους λαούς που την συνέπηξαν δεν εννοούσε με την ελεύθερη αυτή διακίνηση, την «διευκόλυνση» να μην αντιμετωπίζεις και γραφειοκρατικά προβλήματα στο ξεσπίτωμα που υποχρεώνεσαι, για να ακολουθήσεις την εργασία προς επιβίωση από την Ελλάδα στην Γαλλία και μετά Πολωνία, Ουγγαρία, Βουλγαρία και βλέπουμε…
Δεν είναι παροχή ελευθερίας το να μην εμποδίζεσαι να κάνεις αυτό που σε υποχρεώνουν! Δεν φτιάχνεις κοινό νόμισμα για να το υπηρετείς αλλά το αντίστροφο.
Παράδειγμα Αντίφασης 4
Παγκόσμια τράπεζα: Φτιάχτηκε για να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες να ορθοποδήσουν οικονομικά, δίνοντας χρήματα με όρους που ουσιαστικά τους απαγορεύουν τις επενδύσεις! (βλέπε «Η μεγάλη Αυταπάτη», Joseph Stiglitz, εκδ. Λιβάνη 2002)
Και τελειώνω με το καλύτερο…
Παράδειγμα Αντίφασης 5
ΗΠΑ: Πυρηνικός καπιταλισμός! Ο πόλεμος στην υπηρεσία του εμπορίου. Η πολιτική στην υπηρεσία του πολέμου. Η θρησκεία και η επιστήμη (χέρι χέρι για τω Θεώ!) στην υπηρεσία της πολιτικής. Να ένα επαγωγικό παράδειγμα εμπορευματοποίησης της θρησκείας και της επιστήμης!
Έχουμε «φάει» ώρες μαζί, συζητώντας για συστήματα και νομοτέλειες. Διαβάσαμε και μερικούς σοφούς από τα «δεξιά» κι’ από τ’ «αριστερά». Αποτέλεσμα; Χάλια μαύρα. Όλοι (ή σχεδόν όλοι) δίκιο φαίνεται να έχουν! Ανάλογα πού το πιάνεις και πού τ’ αφήνεις…
Ερώτηση: Τις πταίει;
Απάντηση: Η προσπάθεια λογικής προσέγγισης της πολιτικής!
Ανάλυση:
Η πολιτική, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι μια υπερβατική διαδικασία. Υποτίθεται ότι αποτελεί ένα σύνολο κανόνων, που αφορούν τα υποκείμενά της, τα οποία «αποφασίζουν» γι’ αυτή! Υποκείμενα και αντικείμενα εναλλάσσουν ρόλους ξεδιάντροπα. Είναι επόμενο, ότι θα πέσει σε παραδοξότητες. Δεδομένου ότι στις μέρες μας δεν είναι επιθυμητή η ελέω Θεού πολιτική (που θα μας απήλλασσε από τα παράδοξα), θα προσπαθήσω να δείξω μερικές τέτοιες αντιφάσεις, χωρίς να το «παραβαρύνω» το θέμα. Κινδυνεύω βέβαια (είμαι σίγουρος δηλαδή) να πέσω θύμα του ίδιου παραδόξου, μια και ως «αντικείμενο» εξετάζω «υποκειμενικά» το «υποκείμενο»! Θα ξεκινήσω με το επικρατούν σύστημα και θα συνεχίσω με τα άλλα σταδιακά! (είμαι και πολυγραφώτατος…) Να μην βγάλουν και τα ματάκια τους οι 2-3 που με παρακολουθούν!
Φιλελευθερισμός
Αναντίρρητα η «ελεύθερη αγορά» είναι λογική. Έχει ένα βασικό και ουσιαστικό κανόνα. Την μεγιστοποίηση του κέρδους. Η αναζήτηση του κέρδους δημιουργεί απασχόληση, κίνηση κεφαλαίων (άρα πολλαπλασιασμό τους), περισσότερο πλούτο κλπ. Αν βέβαια είναι ελεύθερη για όλους… χωρίς έξωθεν επιβαλλόμενες στρεβλώσεις.
Μπορεί να είναι όμως;
Παράδειγμα Αντίφασης 1
ΚΙΝΑ: Κρατικός (αν όχι δικτατορικο-πυρηνικός!) φιλελευθερισμός. Ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και ιδιωτική πρωτοβουλία όπου και όπως θέλει το κόμμα. Στρεβλώνει την παγκόσμια αγορά με την λεηλασία της όποιας πρωτογενούς ύλης, από το πετρέλαιο μέχρι τον χάλυβα και το τσιμέντο. Το χειμώνα μας βλέπω με μαγκάλι. Κρατική επιχορήγηση 100% για την δημιουργία επιχειρήσεων μεταπώλησης στην παγκοσμιοποιημένη (έ ρε γλέντια…) Δύση. Που απαγορεύει την επιδότηση των εγχώριων επιχειρηματιών. Παλεύει ο μπακάλης και ο αγρότης με την Κίνα ολάκερη!
Παράδειγμα Αντίφασης 2
Ελλάδα: Ελευθερία επενδύσεων και «προγράμματα» (να μια στρέβλωση μάνι-μάνι) μόνο για την «παρέα» που διοικεί και νέμεται την χώρα! Αθρόα εισαγωγή μεταναστών, όχι από συμπόνια ή περίσσευμα πλούτου αλλά για εκμετάλλευση. Όλων από λίγους! Trust (παρά τον νόμο) σε κάθε βήμα! Από το super market μέχρι τα media και τις κατασκευαστικές. Νομενκλατούρες, από την Πολιτική μέχρι τα Πανεπιστήμια! Οτε-τζήδες, Δεη-τζήδες, νταβατζήδες κλπ. Κλέφτες κι’ αστυνόμοι μια παρέα, αναρχικοί με υπουργούς, παπάδες με τσατσάδες. Κοινώς κράτος (ή κοινωνία αν προτιμάτε) δικαίου που το καθορίζουν πολλοί με γνώμονα το πώς θα παρανομήσουν! Αυτοαναιρούμενη υπόθεση.
Παράδειγμα Αντίφασης 3
EU: Ελευθερία διακίνησης προσώπων και αγαθών. Κοινό νόμισμα για ευκολία. Ωραία! Μόνο που κανείς από τους λαούς που την συνέπηξαν δεν εννοούσε με την ελεύθερη αυτή διακίνηση, την «διευκόλυνση» να μην αντιμετωπίζεις και γραφειοκρατικά προβλήματα στο ξεσπίτωμα που υποχρεώνεσαι, για να ακολουθήσεις την εργασία προς επιβίωση από την Ελλάδα στην Γαλλία και μετά Πολωνία, Ουγγαρία, Βουλγαρία και βλέπουμε…
Δεν είναι παροχή ελευθερίας το να μην εμποδίζεσαι να κάνεις αυτό που σε υποχρεώνουν! Δεν φτιάχνεις κοινό νόμισμα για να το υπηρετείς αλλά το αντίστροφο.
Παράδειγμα Αντίφασης 4
Παγκόσμια τράπεζα: Φτιάχτηκε για να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες να ορθοποδήσουν οικονομικά, δίνοντας χρήματα με όρους που ουσιαστικά τους απαγορεύουν τις επενδύσεις! (βλέπε «Η μεγάλη Αυταπάτη», Joseph Stiglitz, εκδ. Λιβάνη 2002)
Και τελειώνω με το καλύτερο…
Παράδειγμα Αντίφασης 5
ΗΠΑ: Πυρηνικός καπιταλισμός! Ο πόλεμος στην υπηρεσία του εμπορίου. Η πολιτική στην υπηρεσία του πολέμου. Η θρησκεία και η επιστήμη (χέρι χέρι για τω Θεώ!) στην υπηρεσία της πολιτικής. Να ένα επαγωγικό παράδειγμα εμπορευματοποίησης της θρησκείας και της επιστήμης!
Κυριακή, Μαΐου 29, 2005
552 χρόνια αργότερα...
Τρέξανε οι "εφιάλτες" ν' ανοίξουνε τις πόρτες άλλη μια φορά.
Να μπουν στη Βασιλεύουσα οι Οθωμανοί.
Με γέλια περιμέναν τους Πασσάδες.
Σίγουροι για το μπαξίσι που θα πάρουν.
Μα τόξεραν πια όλοι πως υπήρχαν "εφιάλτες".
Και περιμέναν στις κερκόπορτες.
Έτοιμοι για όλα.
Δεν θα 'φηναν την Πόλη αφύλακτη.
Τους είπαν ότι θα πεθάνουν.
Οι Οθωμανοί είναι ανίκητοι.
Δεν τους ένοιζε πιά.
Γιατί η Πόλη δεν θα τους συγχωρούσε για δεύτερη φορά!
Το "αυτόματης" γραφής παραλήρημα αυτό, αφιερώνεται στο Γαλλικό Λαό, στον Πρόεδρο Παπαδόπουλο, στους "Τσουκάληδες" που με δυσκολία συγκρατούν το θρήνο τους για τα τόσα χρόνια "τσάμπα" δουλειά του ΕΛΙΑΜΕΠ, αλλά και στους τραλαλάδες που μπερδεύουν τον μαρξιστικό διεθνισμό με τον αντίστοιχο του "άκρατου και ανόθευτου ανταγωνισμού". Μπορεί να μην αντιπροτείνει κάτι ο Πολίτης με το ΟΧΙ του. Γνωρίζει όμως τουλάχιστον τι δεν του αρέσει!
Θα κοιμηθώ ακούγοντας "Μασσαλιώτιδα" και ζητώ την επιείκια του αναγνωστικού κοινού για την παρεμβολή στην "συγκλονιστική" σειρά για την Θ.
Να μπουν στη Βασιλεύουσα οι Οθωμανοί.
Με γέλια περιμέναν τους Πασσάδες.
Σίγουροι για το μπαξίσι που θα πάρουν.
Μα τόξεραν πια όλοι πως υπήρχαν "εφιάλτες".
Και περιμέναν στις κερκόπορτες.
Έτοιμοι για όλα.
Δεν θα 'φηναν την Πόλη αφύλακτη.
Τους είπαν ότι θα πεθάνουν.
Οι Οθωμανοί είναι ανίκητοι.
Δεν τους ένοιζε πιά.
Γιατί η Πόλη δεν θα τους συγχωρούσε για δεύτερη φορά!
Το "αυτόματης" γραφής παραλήρημα αυτό, αφιερώνεται στο Γαλλικό Λαό, στον Πρόεδρο Παπαδόπουλο, στους "Τσουκάληδες" που με δυσκολία συγκρατούν το θρήνο τους για τα τόσα χρόνια "τσάμπα" δουλειά του ΕΛΙΑΜΕΠ, αλλά και στους τραλαλάδες που μπερδεύουν τον μαρξιστικό διεθνισμό με τον αντίστοιχο του "άκρατου και ανόθευτου ανταγωνισμού". Μπορεί να μην αντιπροτείνει κάτι ο Πολίτης με το ΟΧΙ του. Γνωρίζει όμως τουλάχιστον τι δεν του αρέσει!
Θα κοιμηθώ ακούγοντας "Μασσαλιώτιδα" και ζητώ την επιείκια του αναγνωστικού κοινού για την παρεμβολή στην "συγκλονιστική" σειρά για την Θ.
Σάββατο, Μαΐου 28, 2005
ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ ΙΙ
Λοιπόν,...
σήμερα που είμαι και λίγο κακιωμένος πάμε "ανάποδα"!
Δεν ειναι Θ:
1. η μίμηση (ας είναι σπουδαία και τελεία...) της "ανδρικής" μαγκιάς.
Δεν έχω ακούσει κανέναν, να εκθειάζει την Θ μιας γυναίκας, επειδή είναι τσαμπουκαλού! Ή οτι χορεύει "γαμώ τις ζεϊμπεκιές". Άλλωστε, ποτέ μου δεν διέκρινα την αναγκαιότητα μιας τέτοιας μίμησης!
2. "το νιαούρισμα"
3. η αγένεια
Για την ακρίβεια είναι ακριβώς το αντίθετο!
4. καταφύγιο ανικανότητας και παλιοχαραχτήρα
όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο J95
5. η κραυγαλέα κακογουστιά
τόσο συνηθισμένη τελευταία. Απλότητα κορίτσιααα... Το καρναβάλι είναι μιά Κυριακή το χρόνο!
6. η αντιδιαστολή με το "αρσενικό"
το οποίο ορίζεται πάντα "a posteriori" και κάθε φορά διαφορετικά βεβαίως, για να τονίσει την διαφορά. Μια διαφορά που θα πρέπει να είναι άμεση και προφανής "a priori".
7. "free pass" για τη ζωή!
Όλοι νομίζω το καταλαβαίνουμε αυτό!
8. "αξεσουάρ"
να το φοράμε όποτε μας αρέσει... "Σήμερα αισθάνομαι γυναίκα" και πρέπει να πέσετε όλοι "ξεροί", ενώ άλλες φορές όχι τόσο και πρέπει να με αντιμετωπίζετε ανάλογα!
Και άλλα "ων ουκ έστι αριθμός" για τα οποία θα "τριτώσει" το "κακό"...
σήμερα που είμαι και λίγο κακιωμένος πάμε "ανάποδα"!
Δεν ειναι Θ:
1. η μίμηση (ας είναι σπουδαία και τελεία...) της "ανδρικής" μαγκιάς.
Δεν έχω ακούσει κανέναν, να εκθειάζει την Θ μιας γυναίκας, επειδή είναι τσαμπουκαλού! Ή οτι χορεύει "γαμώ τις ζεϊμπεκιές". Άλλωστε, ποτέ μου δεν διέκρινα την αναγκαιότητα μιας τέτοιας μίμησης!
2. "το νιαούρισμα"
3. η αγένεια
Για την ακρίβεια είναι ακριβώς το αντίθετο!
4. καταφύγιο ανικανότητας και παλιοχαραχτήρα
όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο J95
5. η κραυγαλέα κακογουστιά
τόσο συνηθισμένη τελευταία. Απλότητα κορίτσιααα... Το καρναβάλι είναι μιά Κυριακή το χρόνο!
6. η αντιδιαστολή με το "αρσενικό"
το οποίο ορίζεται πάντα "a posteriori" και κάθε φορά διαφορετικά βεβαίως, για να τονίσει την διαφορά. Μια διαφορά που θα πρέπει να είναι άμεση και προφανής "a priori".
7. "free pass" για τη ζωή!
Όλοι νομίζω το καταλαβαίνουμε αυτό!
8. "αξεσουάρ"
να το φοράμε όποτε μας αρέσει... "Σήμερα αισθάνομαι γυναίκα" και πρέπει να πέσετε όλοι "ξεροί", ενώ άλλες φορές όχι τόσο και πρέπει να με αντιμετωπίζετε ανάλογα!
Και άλλα "ων ουκ έστι αριθμός" για τα οποία θα "τριτώσει" το "κακό"...
Τρίτη, Μαΐου 24, 2005
ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ Ι
Σαν επίδοξος απόγονος του «πονηρού γέρου» (του Ευκλείδη ντε!), αλλά και σαν τυραννισμένο αρσενικό καταλαβαίνω - παρακαλώ να συμφωνήσουμε σ’ αυτό - ότι η ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ (από τούδε θα αναφέρεται ως Θ) δεν μπορεί να ορισθεί με ευθύ τρόπο. Είναι ονειρικό ζητούμενο (γι’ αυτό και το post εδώ…) που μόνο με πλαγιοσκοπήσεις της μορφής:
«δύο σημεία ορίζουν μια ευθεία» (αλλά για το σημείο γαργάρα…)
μπορεί κανείς να την αντιμετωπίσει.
Το έναυσμα το έδωσε η Andrea Zax, όταν σε κάποιο από τα πολυάριθμα (!) προηγούμενα posts μου ρωτούσε:
«Γιατί να αρέσει σε έναν άντρα η Νικόλ Κίντμαν; Διαφωτίστε με»
Φυσικά, μην περιμένετε συντρόφισσες και σύντροφοι, ότι θα σας προσφέρω την αλήθεια και σεις ανάλογα με τον σεξουαλικό σας προσδιορισμό θα την εκμεταλλευθείτε! Ο γράφων δηλώνει σχεδόν πλήρη άγνοια επί του θέματος, παρ’ ότι το μελετώ αδιάκοπα, όπως υποσχέθηκα, εδώ και τρεις μέρες φίλτατε estarian.
Ενώ λοιπόν είχα ετοιμασθεί για εμβριθή ανάλυση, παράθεση λημμάτων, quotations κλπ., αντιλήφθηκα ότι και άλλοι παλαιότεροι σοφοί είναι ομοίως αδαείς! Ειδικά οι σοφοί που συνήθως δεν «πηδάνε»… Παρά ταύτα δικαιούνται άποψης γι’ αυτή τη «φυσική δύναμη» όπως όλοι! Προσκαλώ λοιπό όλο blogo-λόϊ που θα περάσει απ’ το φτωχικό μου το επόμενο διάστημα, να συνεισφέρει με απόψεις που θα παρουσιάζονται front page! Σύμφωνες ή αντικρουόμενες μεταξύ τους. Έτσι με ομαδική δουλειά ίσως καταλήξουμε κάπου! Κυρίως να βοηθήσουμε τα κορίτσια που τα ‘χουν παίξει στο ψάξιμο τώρα τελευταία… Με αποτέλεσμα, γιατί αυτά τα πράγματα είναι ετερο-προσδιοριζόμενα, να τα ‘χουν παίξει και τα αγόρια!
Ξεκινάω πρώτος για να «σπάσω» τις ντροπές.
1. η Θ είναι «κατάσταση»
Σε αντίθεση με την αρρενωπότητα που σε όλες τις κουλτούρες δείχνει να είναι συνυφασμένη με εκπαίδευση και μύηση. Τώρα, θα μου πεις οι γριές; I rest my case!
2. η Θ «ανθίζει»
προσοχή δεν καλλιεργείται αλλά απαιτεί ως έδαφος την αρρενωπότητα!
3. η Θ είναι «ζωντάνια»
«ζωντάνια» δεν σημαίνει «παρτσακλισμός»
4. η Θ «τρέφεται» από την τσαχπινιά.
Σε κάποιες πρώτες τιμές είναι ευθέως ανάλογα μεγέθη
5. η Θ είναι «απαλή»
6. η Θ «ανακουφίζει»
7. η Θ είναι «δεκτική»
8. η Θ είναι «ντροπαλή»
Δεν θυμάμαι ποιος παλιός Έλλην ποιητής έλεγε ότι «η αιδημοσύνη στα μάγουλα μιας κοπέλας είναι το μεγαλύτερο στολίδι της»
9. η Θ είναι μυστικοπαθής
10. η Θ είναι «διάφανη»
έτσι για να φανεί η αντιφατικότητα της κατάστασης.
11. η Θ είναι «δροσερή»
12. η Θ είναι σαγηνευτική
13. η Θ είναι «ευέλικτη»
14. η Θ είναι «κίνητρο»
και για τα δύο φύλα
15. Θ και σάρκα είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
Πόρισμα: Θ και έρωτας είναι ξαδέλφια
16. η Θ είναι «απαιτητική»
17. η Θ είναι «έξυπνη»
18. η Θ δεν είναι απαραίτητα «λογική»
19. η Θ ασχολείται κυρίως με την Θ
Θ και μετα-Θ είναι μια θεωρία, για να ενισχυθεί το 17 και το 18. Βέβαια και η αρρενωπότητα ασχολείται με την Θ. Όλοι με τη Θ ασχολούνται. Του φαινομένου αυτού έχω δώσει την δόκιμη ονομασία
«υστερικός μουνοκεντρισμός»
20. η Θ αποτελεί «συμπαγοποίηση ενός σημείου»
μην «ψαρώνετε»και εξηγούμαι. Κάθε ακολουθία ιδεών έχει τελικά οριακό σημείο το οποίο συνήθως είναι η φράση:
«γιατί είμαι γυναίκα»
«γυναίκα είναι μωρέ»
«αν ήσουν γυναίκα θα καταλάβαινες»
Σταματώ γιατί «φτιάχτηκα». Θα επανέλθω περιμένοντας τα δικά σας.
«δύο σημεία ορίζουν μια ευθεία» (αλλά για το σημείο γαργάρα…)
μπορεί κανείς να την αντιμετωπίσει.
Το έναυσμα το έδωσε η Andrea Zax, όταν σε κάποιο από τα πολυάριθμα (!) προηγούμενα posts μου ρωτούσε:
«Γιατί να αρέσει σε έναν άντρα η Νικόλ Κίντμαν; Διαφωτίστε με»
Φυσικά, μην περιμένετε συντρόφισσες και σύντροφοι, ότι θα σας προσφέρω την αλήθεια και σεις ανάλογα με τον σεξουαλικό σας προσδιορισμό θα την εκμεταλλευθείτε! Ο γράφων δηλώνει σχεδόν πλήρη άγνοια επί του θέματος, παρ’ ότι το μελετώ αδιάκοπα, όπως υποσχέθηκα, εδώ και τρεις μέρες φίλτατε estarian.
Ενώ λοιπόν είχα ετοιμασθεί για εμβριθή ανάλυση, παράθεση λημμάτων, quotations κλπ., αντιλήφθηκα ότι και άλλοι παλαιότεροι σοφοί είναι ομοίως αδαείς! Ειδικά οι σοφοί που συνήθως δεν «πηδάνε»… Παρά ταύτα δικαιούνται άποψης γι’ αυτή τη «φυσική δύναμη» όπως όλοι! Προσκαλώ λοιπό όλο blogo-λόϊ που θα περάσει απ’ το φτωχικό μου το επόμενο διάστημα, να συνεισφέρει με απόψεις που θα παρουσιάζονται front page! Σύμφωνες ή αντικρουόμενες μεταξύ τους. Έτσι με ομαδική δουλειά ίσως καταλήξουμε κάπου! Κυρίως να βοηθήσουμε τα κορίτσια που τα ‘χουν παίξει στο ψάξιμο τώρα τελευταία… Με αποτέλεσμα, γιατί αυτά τα πράγματα είναι ετερο-προσδιοριζόμενα, να τα ‘χουν παίξει και τα αγόρια!
Ξεκινάω πρώτος για να «σπάσω» τις ντροπές.
1. η Θ είναι «κατάσταση»
Σε αντίθεση με την αρρενωπότητα που σε όλες τις κουλτούρες δείχνει να είναι συνυφασμένη με εκπαίδευση και μύηση. Τώρα, θα μου πεις οι γριές; I rest my case!
2. η Θ «ανθίζει»
προσοχή δεν καλλιεργείται αλλά απαιτεί ως έδαφος την αρρενωπότητα!
3. η Θ είναι «ζωντάνια»
«ζωντάνια» δεν σημαίνει «παρτσακλισμός»
4. η Θ «τρέφεται» από την τσαχπινιά.
Σε κάποιες πρώτες τιμές είναι ευθέως ανάλογα μεγέθη
5. η Θ είναι «απαλή»
6. η Θ «ανακουφίζει»
7. η Θ είναι «δεκτική»
8. η Θ είναι «ντροπαλή»
Δεν θυμάμαι ποιος παλιός Έλλην ποιητής έλεγε ότι «η αιδημοσύνη στα μάγουλα μιας κοπέλας είναι το μεγαλύτερο στολίδι της»
9. η Θ είναι μυστικοπαθής
10. η Θ είναι «διάφανη»
έτσι για να φανεί η αντιφατικότητα της κατάστασης.
11. η Θ είναι «δροσερή»
12. η Θ είναι σαγηνευτική
13. η Θ είναι «ευέλικτη»
14. η Θ είναι «κίνητρο»
και για τα δύο φύλα
15. Θ και σάρκα είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
Πόρισμα: Θ και έρωτας είναι ξαδέλφια
16. η Θ είναι «απαιτητική»
17. η Θ είναι «έξυπνη»
18. η Θ δεν είναι απαραίτητα «λογική»
19. η Θ ασχολείται κυρίως με την Θ
Θ και μετα-Θ είναι μια θεωρία, για να ενισχυθεί το 17 και το 18. Βέβαια και η αρρενωπότητα ασχολείται με την Θ. Όλοι με τη Θ ασχολούνται. Του φαινομένου αυτού έχω δώσει την δόκιμη ονομασία
«υστερικός μουνοκεντρισμός»
20. η Θ αποτελεί «συμπαγοποίηση ενός σημείου»
μην «ψαρώνετε»και εξηγούμαι. Κάθε ακολουθία ιδεών έχει τελικά οριακό σημείο το οποίο συνήθως είναι η φράση:
«γιατί είμαι γυναίκα»
«γυναίκα είναι μωρέ»
«αν ήσουν γυναίκα θα καταλάβαινες»
Σταματώ γιατί «φτιάχτηκα». Θα επανέλθω περιμένοντας τα δικά σας.
Πέμπτη, Μαΐου 12, 2005
Όμηροι...
Ήμουνα λέει 20 χρονών παληκαράκι, αναρχικός, νταβραντωμένος. Το κατεστημένο δεν το αρνιόμουν απλώς. Ήμουν εξοργισμένος. Όλοι αυτοί οι λεφτάδες, με τους πολιτικάντηδες λακέδες τους να τους υπηρετούν με απροκάλυπτη θρασύτητα, με αηδίαζαν. Τι λέω τους μισούσα! Ονειρευόμουν άγριες συμπλοκές, λαϊκά ξεσπάσματα και εξεγέρσεις. Να τους δώ όλους, να τρέχουν να κρυφτούν όπου μπορούν. Να κλαίνε και να παρακαλάνε για οίκτο! Βέβαια, από καιρού εις καιρόν με τα άλλα παιδιά της παρέας, κάναμε κανα "ντου", καίγαμε κανενα αμάξι, σπάγαμε καμμιά βιτρίνα, αλλά μέχρις εκεί. Τα πολλά, παρέμεναν ανεκπλήρωτοι πόθοι...
Είχαμε λοιπόν μαζευτεί κάποιο "περίεργο" βράδυ, καμμιά 100στή από μας σε ένα μεγάλο κτίριο με πολλές αίθουσες και συζητάγαμε (φωνάζαμε δηλαδή) για κάποιο θέμα που μας απασχολούσε. Δεν θυμάμαι και πολλά, αλλά λίγο πρίν είχαμε "πλακώσει" στις γρήγορες κάποιο "μπάτσο" που είχε "τραβήξει" μπιστόλι. Τα αίματα είχαν ανάψει. Ξαφνικά, δεν ξέρω πως έγινε και βρίσκουμε λέει σε μια απο τις αίθουσες του κτιρίου καμμιά διακοσαριά από τους πολιτικούς που μάθαμε να μισούμε. Γέροι και χοντροί, αηδιαστικά φοβισμένοι, δηλαδή "χεσμένοι" για να πούμε και του στραβού το δίκιο, και τους πήραμε λέει ομήρους!!! Τώρα τί ζητάγαμε δεν κατάλαβα, ούτε και θυμάμαι (όνειρο βλέπεις). Μούκανε όμως εντύπωση, ότι ενώ τους είχαμε στα χέρια μας και μπορούσαμε τόσο εύκολα να τους "λιανίσουμε" (10 χρόνια Υπουργοί ήτανε μερικοί απ' αυτούς), φοράγαμε και κουκούλες (κανείς δεν θα μας αναγνώριζε) και δεν μπορούσαν και οι "μπάτσοι" να μπούνε μέσα στο κτίριο, γιατι λέει μια μαγική δύναμη τους κράταγε απ' έξω, εμείς ήσυχα - ήσυχα αποκαλύψαμε τα πρόσωπά μας και καθήσαμε γύρω από τον πιό χοντρό(!) από αυτούς, που άρχισε να μας λέει παραμύθια, "μιά φορά και έναν καιρό..." .
Μετά από πολλές ώρες,αφού ο χοντρός τελείωσε το παραμύθι (δυστυχώς ούτε αυτό το θυμάμαι), σηκωθήκαμε να φύγουμε. Κάποιοι από μας γυρίσανε σπίτι και τους βάλανε οι κουβερνάντες τους (!) για νάνι και οι πιο πολλοί πήγαν σε ένα άλλο κτίριο, πιο μεγάλο από το προηγούμενο, που βρισκόταν στην οδό Κατεχάκη (κοίτα τι θυμάμαι...), μπήκαν σε μια γραμμή και ένας περίεργος τύπος άρχισε να τους πληρώνει!
Παρακαλώ όποιος μπορεί να ερμηνεύσει, ας με βοηθήσει!
Είχαμε λοιπόν μαζευτεί κάποιο "περίεργο" βράδυ, καμμιά 100στή από μας σε ένα μεγάλο κτίριο με πολλές αίθουσες και συζητάγαμε (φωνάζαμε δηλαδή) για κάποιο θέμα που μας απασχολούσε. Δεν θυμάμαι και πολλά, αλλά λίγο πρίν είχαμε "πλακώσει" στις γρήγορες κάποιο "μπάτσο" που είχε "τραβήξει" μπιστόλι. Τα αίματα είχαν ανάψει. Ξαφνικά, δεν ξέρω πως έγινε και βρίσκουμε λέει σε μια απο τις αίθουσες του κτιρίου καμμιά διακοσαριά από τους πολιτικούς που μάθαμε να μισούμε. Γέροι και χοντροί, αηδιαστικά φοβισμένοι, δηλαδή "χεσμένοι" για να πούμε και του στραβού το δίκιο, και τους πήραμε λέει ομήρους!!! Τώρα τί ζητάγαμε δεν κατάλαβα, ούτε και θυμάμαι (όνειρο βλέπεις). Μούκανε όμως εντύπωση, ότι ενώ τους είχαμε στα χέρια μας και μπορούσαμε τόσο εύκολα να τους "λιανίσουμε" (10 χρόνια Υπουργοί ήτανε μερικοί απ' αυτούς), φοράγαμε και κουκούλες (κανείς δεν θα μας αναγνώριζε) και δεν μπορούσαν και οι "μπάτσοι" να μπούνε μέσα στο κτίριο, γιατι λέει μια μαγική δύναμη τους κράταγε απ' έξω, εμείς ήσυχα - ήσυχα αποκαλύψαμε τα πρόσωπά μας και καθήσαμε γύρω από τον πιό χοντρό(!) από αυτούς, που άρχισε να μας λέει παραμύθια, "μιά φορά και έναν καιρό..." .
Μετά από πολλές ώρες,αφού ο χοντρός τελείωσε το παραμύθι (δυστυχώς ούτε αυτό το θυμάμαι), σηκωθήκαμε να φύγουμε. Κάποιοι από μας γυρίσανε σπίτι και τους βάλανε οι κουβερνάντες τους (!) για νάνι και οι πιο πολλοί πήγαν σε ένα άλλο κτίριο, πιο μεγάλο από το προηγούμενο, που βρισκόταν στην οδό Κατεχάκη (κοίτα τι θυμάμαι...), μπήκαν σε μια γραμμή και ένας περίεργος τύπος άρχισε να τους πληρώνει!
Παρακαλώ όποιος μπορεί να ερμηνεύσει, ας με βοηθήσει!
Δευτέρα, Μαΐου 09, 2005
Κοσμογονία
Πολύ ενδιαφέρον άρθρο! Αν και δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τον συντάκτη, υποκλίνομαι!
Σύγχρονη Κοσμογονία ή η κατάρρευση του υπαρκτού σκοταδισμού
Σύγχρονη Κοσμογονία ή η κατάρρευση του υπαρκτού σκοταδισμού
Τρίτη, Απριλίου 19, 2005
Ονειροβασία
Έχασα νομίζω για πάντα αυτή μου την χαρά. Από μικρός θυμάμαι, να "καβαλάω" κάποιο όνειρο και να το "πηγαίνω" για ώρα, όσο μακρύτερα γινόταν. Μια ήμουνα πολέμαρχος, μια άλλη βασιλιάς, πότε-πότε σοφός... Και "μοναχός" έχω κάνει! Μα και με κορίτσια πολλά, κορίτσια που έβλεπα στο δρόμο, στο σχολείο, στον κινηματογράφο, έζησα μεγάλους έρωτες... Δυνατούς. Μην φανταστεί κανείς ότι το έκανα για "φυγή" από την πραγματικότητα. Δεν είχα μόνο επιτυχίες και δόξα και λεφτά. Πολλές φορές καταστρεφόμουν και υπέφερα. Προβάριζα καταστάσεις. Και αφηνόμουν στις εκδοχές. Δεν υποκρινόμουν ούτε βίαζα τις εξελίξεις. Κοινός παρανομαστής όμως ήταν στα ονειροπερπατήματα αυτά η "σημαντικότητα" προσώπων, πραγμάτων και καταστάσεων. Και το μηδαμινό ακόμη είχε βάρος και αξία.
Περάσανε τα χρόνια... Τα έχασα τα όνειρα. Και τα μικρά και τα μεγάλα. "Πέτυχα" την φιλοσοφική μου επιδίωξη, αρκετά μηδενιστική οφείλω να ομολογήσω, της ρεαλιστικής αποτύπωσης της καθημερινότητας. Στο μέτρο του εφικτού βέβαια. Ο κόσμος μου από πλήρης, μετατράπηκε σιγά-σιγά σε ατελές περιβάλον. Ο Goedel και ο Hilbert κατατρόπωσαν τον Πυθαγόρειο μυστικισμό που με κυριαρχούσε. Δεν πέτυχα όμως την "ΝΙΡΒΑΝΑ". Σοφός δεν έγινα, παρά την απώλειά μου. Ούτε ημέρεψαν τα πάθη μου. Απλά "βάρυνα". Δεν χαίρομαι με ελπίδες. Δεν έχω εκείνο το "λες να ..." Γκριζάρισαν τα πρωϊνά και έχασε την λάμψη της η νύχτα. Και μόνο σε κάτι όνειρα που είμαι εγώ ο ίδιος το "μαύρο άλογο", που καλπάζει μόνο του στους απότομους γκρεμούς του μακρινού πλανήτη με τα επτά φεγγάρια, νιώθω ξανά για λίγο εκείνη την άγρια χαρά.
Θέλω πίσω τα ονειροβατήματά μου. Και την αφέλεια. Και την ευκολοπιστία.
Περάσανε τα χρόνια... Τα έχασα τα όνειρα. Και τα μικρά και τα μεγάλα. "Πέτυχα" την φιλοσοφική μου επιδίωξη, αρκετά μηδενιστική οφείλω να ομολογήσω, της ρεαλιστικής αποτύπωσης της καθημερινότητας. Στο μέτρο του εφικτού βέβαια. Ο κόσμος μου από πλήρης, μετατράπηκε σιγά-σιγά σε ατελές περιβάλον. Ο Goedel και ο Hilbert κατατρόπωσαν τον Πυθαγόρειο μυστικισμό που με κυριαρχούσε. Δεν πέτυχα όμως την "ΝΙΡΒΑΝΑ". Σοφός δεν έγινα, παρά την απώλειά μου. Ούτε ημέρεψαν τα πάθη μου. Απλά "βάρυνα". Δεν χαίρομαι με ελπίδες. Δεν έχω εκείνο το "λες να ..." Γκριζάρισαν τα πρωϊνά και έχασε την λάμψη της η νύχτα. Και μόνο σε κάτι όνειρα που είμαι εγώ ο ίδιος το "μαύρο άλογο", που καλπάζει μόνο του στους απότομους γκρεμούς του μακρινού πλανήτη με τα επτά φεγγάρια, νιώθω ξανά για λίγο εκείνη την άγρια χαρά.
Θέλω πίσω τα ονειροβατήματά μου. Και την αφέλεια. Και την ευκολοπιστία.
Δευτέρα, Απριλίου 18, 2005
Πέμπτη, Απριλίου 07, 2005
Ψυχές
Ο άντρας που καθόταν στο αίθριο του πολυκαταστήματος μίλαγε στο κινητό του εκνευρισμένος. Οι φωνές του ακούγονταν στο 3-όροφο κτίριο καθαρά, προκαλώντας σε κάποιους πελάτες ενόχληση και σε κάποιους άλλους γέλια.
Έσκυψα από το μπαλκόνι του αιθρίου (ήμουν στον 1ο όροφο) και τον κοίταξα καλύτερα. Ήταν ψηλός, αδύνατος, μελαχροινός με αραιό "σκωροφαγωμένο" μούσι. Μου ήταν τελείως άγνωστος. Για την ακρίβεια αντιπροσώπευε το είδος του ανθρώπου, που χωρίς συγκεκριμένο λόγο μου δημιουργεί αντιπάθεια και συνήθως αποφεύγω να συναναστρέφομαι.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάρω τον Πάρι στο τηλέφωνο και να του εξιστορήσω τα γεγονότα.
Βγήκα σκεφτικός απο το κατάστημα. Το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει στο τεράστιο parking. Στριφογύρισα ως συνήθως να δώ το αμάξι, όταν την είδα να περιμένει στο πεζοδρόμιο. Παρά τα χρόνια που είχαν περάσει, συνέχιζε να με συγκινεί! Παρέμενε όμορφη και το "σεμνό" και αδιάφορο ντύσιμό της δεν μπορούσε να κρύψει πόσο απελπιστικά sexy ήταν. Την χάζεψα για 2-3 δευτερόλεπτα αμφιταλαντευόμενος αν θα ήταν έξυπνο εκ μέρους μου να της μιλήσω, όταν είδα τον "ζηλιάρη" να βγαίνει και να χειρονομεί έντονα. Τον έπιασε καθησυχαστικά από το χέρι, προσπαθώντας να τον ηρεμήσει. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξα την "άϋλη" φιγούρα που στεκόταν δίπλα τους και τους κοίταζε προστατευτικά. Ήταν η ψυχή(!) ενός εφήβου σε αναπηρικό καροτσάκι! Γεμάτος απορία και απογοητευμένος άλλη μια φορά από τις επιλογές της -τόσο έξυπνη κατά τα άλλα γυναίκα- γύρισα διακριτικά και άρχισα ν' απομακρύνομαι ψάχνοντας αγωνιωδώς για το κωλάμαξο.
Μόλις πήρα μια ανάσα τους κοίταξα καλύτερα. Ήταν 4 ψηλά παληκάρια, ντυμένα με γκρί φόρμες αγγαρείας, που έκρυβαν ή προσπαθούσαν να κρύψουν τα μακρυά πλούσια ξανθά μαλλιά τους κάτω από γκριζόμαυρα τζόκευ. Με κοίταζαν συγκαταβατικά και απόμακρα. Εκείνος κτυπιόταν και ούρλιαζε.
Φτάσαμε σε ένα δωματιάκι με ένα "κλουβί" 2x2 στο κέντρο του. Άνοιξαν την πόρτα και τον έβαλαν μέσα.
Κοίταζαν τις στάχτες στο πάτωμα, όταν ο αρχηγός τους έκανε κάποιο νόημα. Άρχισαν να βγάζουν τις στολές τους προσεκτικά.
Κανείς δεν της έδωσε σημασία, καθώς βγήκε από το κτίριο και απομακρύνθηκε αθόρυβα.
-Θα τον γαμήσω τον πούστη, που κάνει "πλάτες" στον αδερφό του για να μου φάνε την γκόμενα.Δεν ξέρω αν ήταν κάποιο προαίσθημα ή είχα ακούσει προηγουμένως κάποια πράγματα που τα "φιλτράρησε" και τα απέρριψε αρχικά σαν θόρυβο το συνειδητό μου, όμως ήμουν βέβαιος ότι μίλαγε για τον αδελφό μου και ο ξελογιαστής Καζανόβας ήμουν εγώ!
Έσκυψα από το μπαλκόνι του αιθρίου (ήμουν στον 1ο όροφο) και τον κοίταξα καλύτερα. Ήταν ψηλός, αδύνατος, μελαχροινός με αραιό "σκωροφαγωμένο" μούσι. Μου ήταν τελείως άγνωστος. Για την ακρίβεια αντιπροσώπευε το είδος του ανθρώπου, που χωρίς συγκεκριμένο λόγο μου δημιουργεί αντιπάθεια και συνήθως αποφεύγω να συναναστρέφομαι.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάρω τον Πάρι στο τηλέφωνο και να του εξιστορήσω τα γεγονότα.
-Δεν τον χέζεις μωρέ το μαλάκα. Όποιος κι' αν είναι, αν δεν μπορέσουμε να συνεννοηθούμε μαζί του, τον πλακώνεις στις φάπες και τελειώσαμεΠαρ' ότι η εμπιστοσύνη του στην "χειροπιαστή" πειθώ που διαθέτω, με διασκέδαζε και με κολάκευε, είχα μια τρομερή ανησυχία για το τί επρόκειτο να συμβεί. Αποφάσισα να φύγω καλού κακού. Έτσι κι' αλλιώς "window shopping" έκανα.
Βγήκα σκεφτικός απο το κατάστημα. Το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει στο τεράστιο parking. Στριφογύρισα ως συνήθως να δώ το αμάξι, όταν την είδα να περιμένει στο πεζοδρόμιο. Παρά τα χρόνια που είχαν περάσει, συνέχιζε να με συγκινεί! Παρέμενε όμορφη και το "σεμνό" και αδιάφορο ντύσιμό της δεν μπορούσε να κρύψει πόσο απελπιστικά sexy ήταν. Την χάζεψα για 2-3 δευτερόλεπτα αμφιταλαντευόμενος αν θα ήταν έξυπνο εκ μέρους μου να της μιλήσω, όταν είδα τον "ζηλιάρη" να βγαίνει και να χειρονομεί έντονα. Τον έπιασε καθησυχαστικά από το χέρι, προσπαθώντας να τον ηρεμήσει. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξα την "άϋλη" φιγούρα που στεκόταν δίπλα τους και τους κοίταζε προστατευτικά. Ήταν η ψυχή(!) ενός εφήβου σε αναπηρικό καροτσάκι! Γεμάτος απορία και απογοητευμένος άλλη μια φορά από τις επιλογές της -τόσο έξυπνη κατά τα άλλα γυναίκα- γύρισα διακριτικά και άρχισα ν' απομακρύνομαι ψάχνοντας αγωνιωδώς για το κωλάμαξο.
-ΆλκηΆκουσα την φωνή της και ένιωσα την αγωνία να με κυριεύει για το τι θα επακολουθούσε. Ο "κιοτής" μέσα μου μου έλεγε να την αγνοήσω. Μα ήταν αδύνατο! Έστρεψα το βλέμα μου προς το μέρος της. Ήταν αρκετό για να προλάβω να αποκρούσω τα χτυπήματα του μανιασμένου συντρόφου της που με είχε φτάσει με δυό δρασκελιές. Κυλιστήκαμε στο δρόμο. Δεν ήξερε ο φουκαράς ότι εκεί μου ήταν εύκολο να τον "δέσω" και να τον ακινητοποιήσω. Ήταν περίεργο αλλά ένοιωθα οίκτο γι' αυτόν. Φώναξα να με βοηθήσει κάποιος να τον κρατήσουμε. Σε δευτερόλεπτα εμφανίστηκαν 4 "σεκιουριτάδες" του καταστήματος. Τον έπιασαν χειροπόδαρα και τον σήκωσαν. Στάθηκα κι' εγώ στα πόδια μου και τίναξα τα ρούχα μου.
Μόλις πήρα μια ανάσα τους κοίταξα καλύτερα. Ήταν 4 ψηλά παληκάρια, ντυμένα με γκρί φόρμες αγγαρείας, που έκρυβαν ή προσπαθούσαν να κρύψουν τα μακρυά πλούσια ξανθά μαλλιά τους κάτω από γκριζόμαυρα τζόκευ. Με κοίταζαν συγκαταβατικά και απόμακρα. Εκείνος κτυπιόταν και ούρλιαζε.
-Αφήστε με να τον σκoτώσω.Άρχισα να του μιλάω, προσπαθώντας να καταλάβω γιατί τόσο μίσος. Εκείνος συνέχισε σαν λυσσασμένος να "κτυπιέται" προσπαθώντας να ξεφύγει. Παρατήρησα μιάς μορφής διερεύνηση των προθέσεών μου στα μάτια των φρουρών του. Βλέποντας ότι δεν ηρεμούσε, τον τράβηξαν σε μια πλαϊνή πόρτα που οδηγούσε στο υπόγειο. Τους ακολούθησα σιωπηλά αλλά και με αγωνία. Ήταν περίεργο, γιατί συνήθως προσπαθώ να απομακρυνθώ από τους τόπους των εντάσεων. Θεωρώ ηλίθιο, το να επιμηκύνει κανείς την επαφή με τον αντίπαλο μετά από ένα διαπληκτισμό, που τυχαίνει να μήν καταλήγει εις βάρος του.
Φτάσαμε σε ένα δωματιάκι με ένα "κλουβί" 2x2 στο κέντρο του. Άνοιξαν την πόρτα και τον έβαλαν μέσα.
-Ανοίξτε μου να τον λιώσωΣτρίγκλιζε και ταρακουνούσε το σιδερένιο πλέγμα. Πλησίασα κοντύτερα.
-Τι σου έκανα ρε φίλε;Απογοητευμένος από την προσπάθεια, έστριψα για να φύγω. Εκείνη τη στιγμή η ψυχή του έφηβου στο καροτσάκι όρμησε στο δωμάτιο και "ενώθηκε" μαζί του. Κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να συμβεί κατι τέτοιο. Τον είδα να διαπερνά το πλέγμα. Η σάρκα του σκιζόταν λες και πέρναγε μέσα απο μηχανή του κιμά. Με άρπαξε και κόλλησε επάνω μου. Κάθε προσπάθεια να τον απομακρύνω ήταν μάταιη. Ήταν σαν να παλεύεις με ένα λόφο κόλλας. Ένοιωσα, άγνωστο γιατί, ότι είμαστε κίνδυνος για όλους. Στράφηκα γεμάτος αυτοθυσία στους φρουρούς που στέκονταν ακίνητοι και μας κοιτούσαν.
-Αν σε πιάσω θα πεθάνεις μέσα στα χέρια μου.
-Κάψτε μας για να γλυτώσουν όλοι οι άλλοι(!)Κάποιος από αυτούς τράβηξε ένα φλογοβόλο και ο πίδακας φωτιάς μας έλουσε. Σκορπιστήκαμε σε μικρά κομμάτια στάχτης και κάρβουνου στο πάτωμα. Βυθίστηκα στην ανυπαρξία. Περιέργως όμως είχα αίσθηση του χώρου και των καταστάσεων.
Κοίταζαν τις στάχτες στο πάτωμα, όταν ο αρχηγός τους έκανε κάποιο νόημα. Άρχισαν να βγάζουν τις στολές τους προσεκτικά.
-Τελειώσαμε.Τα λευκά τους φορέματα ήταν ατσαλάκωτα. Τίναξαν τα ξανθά τους μαλλιά ανάμεσα στις λαμπερές, εκθαμβωτικές τους φτερούγες και εξαφανίστηκαν.
Κανείς δεν της έδωσε σημασία, καθώς βγήκε από το κτίριο και απομακρύνθηκε αθόρυβα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
